Nieuwsbrief ontvangen?

Wilt u op de hoogte blijven van het ZONH-nieuws in uw regio? Schrijf u gratis in voor onze digitale nieuwsbrief.

Inschrijven

Blog Jolande van Ek; De stoere blik

Soort nieuws: Blog
Datum: 12-12-2016

Wat moet ik verwachten, een jongen van tien, waarvan de huisarts en revalidatiearts hebben gebeld met de vraag om oefentherapie te starten. Hij heeft al vier jaar behandelingen gehad zonder effect en staat op wachtlijst voor het revalidatiecentrum. Diagnose: Onbekend.

Daar zit hij, een stoere blik in zijn ogen, zijn moeder zorgelijk naast hem. Hij staat op geeft me een hand, noemt zijn naam. Zijn moeder meldt direct dat zij ten einde raad zijn. Waarom zij nu naar mij toe moeten, hij heeft immers al geoefend bij de fysio?

Zoals gebruikelijk doen we de intake. Ik richt me daarbij op hem, als hij er niet uitkomt helpt zijn moeder. Daarna nemen we kort alle onderzoekspapieren en verslagen van diverse therapeuten door. “Zie je, niemand kan wat vinden” meldt de moeder nogmaals. “Ik misschien ook niet,” zeg ik open en eerlijk, “toch wil ik graag bij uw zoon een bewegingsonderzoek gaan doen.” Ik neem o.a. een asymmetrisch looppatroon waar en het schuin naar buiten zetten van zijn linkerbeen als hij bukt, alsof hij het been niet kan buigen. Later, alle verslagen doornemend, valt mij op dat dit bewegingspatroon door niemand is beschreven. Hmm………..de brede oefentherapeutische blik.

We starten met het doel balanstraining, vaardigheidtraining en vooral vertrouwen opbouwen met hem. Hij komt graag. Tijdens een balspel gaan wij elkaar vragen stellen: Wat lust jij graag? Hoe ziet jou kamer eruit? En dan vraagt hij mij: "Wie mis jij het meeste?" Mijn voelsprieten gaan recht op. Ik weet immers, uit anamnese en verslagen, dat vader na de scheiding geen contact met hem heeft gehad, inmiddels al ruim vier jaar.                                                                                                                                        

“Ik mijn vader," hij kijkt even niet stoer, knippert met zijn ogen en zegt: “Papa had nog maar één been, hij kon niet meer met mij ballen.” Bij mij valt het kwartje, ik bel met de revalidatiearts. Mijn advies is dat het kind contact krijgt met zijn vader. Hij heeft misschien wel jarenlang het looppatroon van zijn vader nagebootst als manier om hem dicht bij zich te houden.

Wat ben ik blij dat het contact tussen vader en zoon tot stand kon komen en deze mensen geholpen zijn.

Jolande M. van Ek  was tot oktober 2016 werkzaam als oefentherapeut in Castricum. Nu is zij als waarnemer, contactpersoon en penningmeester van Netwerk Chronisch Pijn-NH nog zeer actief betrokken bij de zorg. Jolande heeft vanaf 2000 haar eigen website en blog en is de vaste columnist in TOUR het blad van haar koor. In de nieuwsbrief van ZONH neemt zij de lezer mee in haar ervaringen, overpeinzingen en waarnemingen binnen het vak oefentherapie.

Deel via e-mail Print de pagina
terug naar het overzicht

Gerelateerd nieuws


Reageer op dit nieuwsbericht






Reacties (2)

  1. peter Sleutelberg
    dec 15, 2016 at 12:47
     

    wat een mooie, aandoenlijke column.Wat een onverwachte wending. Onderliggende emotie als bron van klachten, je ziet dat als huisarts in allerlei vormen, maar nooit zo als hier


  2. Jolande van Ek
    dec 19, 2016 at 05:13
     

    Dank je Peter Sleutelberg.
    Het in beweging komen als uiting van de innerlijk emotie kent m.i. veel onbekende paden.....


Nieuwsbrief ontvangen?

Wilt u op de hoogte blijven van het ZONH-nieuws in uw regio? Schrijf u gratis in voor onze digitale nieuwsbrief.

Inschrijven